پول داشت؛ زور داشت؛ شناس بود. البته که عاشق نبود ولی من به نفع خودم کشیدم کنار.

گفته بود: «می‌ترسم.» گفته بود: «از چی می‌ترسی؟ مگه خدا رو نمی‌بینی؟» گفته بود: «مردک من از همون خدا می‌ترسم.»

یکی از آن شب‌های سرد، لحاف را که محکم پیچاندم دورمان، گفتی : «یاشار! حیف شد؛ خیلی دیر رسیدم. وقتی همه‌ی شعر‌ها را گفته بودند. وقتی همه‌ی قافیه‌ها را دزدیده بودند. وقتی همه‌ی حرف‌ها دیگر کهنه بود. وقتی دیگر نمی‌شد جنایت و مکافات نوشت و کلی معروف شد.» تو گفتی و گفتی تا در آغوش من خوابت برد. توی دلم گفتم: «حیف شد؛ دیر رسیدم. وقتی تو مال کس دیگری بودی.»

نقل قول مستقیم از میان خاطرات یاشار قبادبزنی(۱۳۶۵-۱۳۳۲)