توی زندان آدم چیزی که زیاد می‌آورد وقت. در پس‌مانده‌ی وقت‌هایم مدام فکر می‌کنم عزیزی که وقت سر خاراندن نداشت، چه طور شد آن وقت روز پشت در‌هایی که بستی پیدا شد؟

فکرش را بکن max نامی، پست قدیمی‌ات را توی کامنت‌های پالپ‌فیکشن (به قول خودشان پالپ‌تاک) بگذارد و تو نیمه شبی از سر بی‌خوابی مجبور شوی بیانات یک مشت جوان آواره و آسمان‌جل را بخوانی و ناگاه حیرت‌زده بمانی که فلانی این‌جا چه می‌کنی؟ و خیلی زود ادامه دهی: «راستی، این‌جا میان صد‌ها سخن بی‌ربط دیگر، به نظر زیبا‌تر می‌آیی.»